เตือนตัวเองในทุกครั้งที่ยังคงหายใจ

ว่าอย่าฝันใฝ่ให้เกินไขว่คว้า

อยู่นอกหัวใจ และ ไกลสายตา

ถึงจะรักมากกว่าก็มีค่าแค่ไม่คู่ควร


นี่ฉันเป็นอะไร เหมือนจะไม่รุสึกอะไร แต่น้ำตาก็ไหลทุกทีที่เจอ

ทำไมยังคงรอคอยในสิ่งที่รู้ดีแก่ใจอยู่แล้วว่า "ไม่มีทาง"
ทำไมต้องคอยมองหา
ทำไมใจต้องสั่น
ทำไมกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
ทำไมฉันยังร้องไห้อยู่ทั้งๆที่มันก็นานมากแล้ว
ควรลืมมันไปได้แล้ว
ทำไมถึงอยากรู้เรื่องของเค้าไปซะทุกเรื่อง
ทั้งๆที่เรื่องบางเรื่องมันทำให้เจ็บ

เจ็บเพราะความรู้สึกที่มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจ
เคยคิดว่าไม่นานฉันคงทำใจได้ ลืมมันได้ แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่
แต่มันไม่ใช่เลย ...ไม่ใช่

ทั้งๆที่รู้อยู่แกใจว่าเค้าไม่มีวันมองมา
แต่ยังจะฝัน
หลอกตัวเองไปวันๆว่าวันนั้นมันต้องมี
ทั้งๆที่ในใจก็รู้ดีว่ามันคงไม่มีทาง